ARMANIN GÖLGESİNDE BÜYÜMEK

duhuliye.com yorumcusu Mehmet Eyüp Yardımcı, Fotospor'da kaleme aldığı köşe yazısı...

Futbolsever olmak, yalnızca doksan dakikalık bir oyunun peşinden gitmek değildir. Futbolseverlik, bir çocuğun ilk kez tribüne çıktığında duyduğu o uğultunun içine karışmasıdır. Çim kokusunu hafızasına kaydetmesi, bir gol anında binlerce yabancıyla aynı sevinci paylaşmasıdır. Futbolseverlik, aslında insanın kalabalıklar içinde kendini bulma biçimidir.

Ama bir yerden sonra bu sevgi, yön arar. Her topa değil, bir renge bakmaya başlarsınız. Her gole değil, sizin kalenizin önündeki gole üzülür, sizin forvetinizin attığına sevinirsiniz. İşte o anda futbolseverlik, takım tutkusuna dönüşür.

Takım tutmak, bir tercihten çok bir kader gibidir. Çoğu zaman aileden miras kalır; babanın omzunda izlenen ilk maç, annenin ördüğü atkı, mahallede oynanan maçlarda seçilen taraf… Bazen de bir futbolcunun tek bir çalımı, bir kalecinin kurtarışı belirler yazgınızı. O gün hangi rengi seçtiyseniz, yıllar sonra bile o renkler dolabınızda, cüzdanınızda, kalbinizde yer etmeye devam eder.

Fakat asıl dönüşüm, arma tutkusuyla başlar.

Forma değişir. Sponsor değişir. Başkan gider, teknik direktör gelir. Futbolcu transfer olur. Ama arma kalır. Arma, bir kulübün hafızasıdır. Kuruluş yılını, geçmiş şampiyonlukları, kaybedilmiş finalleri, efsaneleşmiş isimleri taşır. Arma; bir semtin, bir mahallenin, bazen bir sınıfın, bazen bir isyanın simgesidir.

Armayı sevmek, aslında geçmişi sevmektir. 70’lerdeki o çamurlu sahaları, 80’lerdeki siyah-beyaz televizyon yayınlarını, 90’lardaki radyo anonslarını da sahiplenmektir. “Biz” diyebilmenin en somut hâlidir arma.

Ancak burada ince bir çizgi var.

Takım tutkusu, kültürle beslenirse anlamlıdır. Aksi hâlde kuru bir taraftarlığa, hatta kör bir fanatizme dönüşebilir. Futbol kültürü; rakibe saygıyı, mağlubiyeti hazmetmeyi, galibiyette ölçüyü bilmeyi öğretir. Futbol kültürü; bir deplasman yolculuğunda aynı atkıyı taşıyan ama farklı renklere gönül vermiş insanlarla yan yana çay içebilmektir.

Gerçek futbolsever, yalnızca kendi takımını değil oyunun kendisini sever. Güzel bir pası alkışlar, rakipten gelse bile estetiği takdir eder. Çocuklara temiz bir tribün bırakmayı düşünür. Futbolun bir oyun olduğunu unutmadan, ama onun bir kültür taşıyıcısı olduğunu da inkâr etmeden yaşar bu tutkuyu.

Bugün futbol, endüstriyel çarkların içinde dönüyor olabilir. Milyon eurolar, yayın ihaleleri, transfer pazarlıkları gündemi kaplıyor olabilir. Ama tribünde hâlâ bir baba oğlunun elini tutuyorsa, bir genç atkısını boynuna dolayıp yağmur altında tezahürat ediyorsa, bir mahallede plastik topla “son golü atan kazanır” deniyorsa, futbol kültürü yaşıyor demektir.

Çünkü futbol, aslında bir hafıza işidir.

Ve arma, o hafızanın mühürüdür.

Futbolsever olmak; bir takımı tutmak, o takımın armasını taşımak ve bütün bunları bir kültürün parçası olarak yaşamak demektir. Gürültünün içinde edebi bir taraf bulabilmek, rekabetin içinde zarafeti koruyabilmek demektir.

En önemlisi de şudur:

Futbolu sevmek, insana dair bir şeyi sevmektir.

Belki de bu yüzden, her sezon başında aynı umutla başlarız. Aynı hayal kırıklıklarını göze alarak. Çünkü biz sadece maç izlemeyiz; bir hikâyeye, bir geleneğe, bir kimliğe ortak oluruz.

Ve o kimliğin tam ortasında, sessiz ama vakur bir şekilde arma durur.

M. Eyüp Yardımcı / Fotospor

HABER1903 farkını yaşamak için İNDİR..