Beşiktaş’ta Yeni Bir Rüzgâr
Ömer Gürsoy’un Fanatik Gazetesi’nde dün kaleme aldığı köşe yazısı.
Bundan bir kaç ay önce ki yazımda Gençlerbirliği’nin içinde bulunduğu tabloyu anlatırken şöyle demiştim:
“Herkes konuşuyor ama kimse kulübün geleceğine dair net bir yol haritası çizemiyor. ‘Küçük olsun, benim olsun’ anlayışı kulübün köklerine kadar işlemiş.”
Aslında yazarken sadece Gençlerbirliği’ni kastetmemiştim.
Çünkü bu cümle, ne yazık ki Türk futbolunun ortak kaderi.
Koltuk çok.
Fikir çok.
Ego çok.
Ama istikrar yok.
Ve en tehlikelisi de şu:
Herkes haklı, kulüp haksız.
⸻
Tam bu noktada tarihten bir anekdot paylaşmıştım…
İkinci Dünya Savaşı yılları…
Churchill, Fransa Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle’ün konuğu olarak Élysée Sarayı’nda ağırlanır. Masada envai çeşit peynir vardır.
Churchill hayranlıkla sorar:
— “Fransa’da kaç çeşit peynir var?”
De Gaulle gururla cevaplar:
— “265.”
Churchill gülümser:
— “265 çeşit peyniri olan bir ülke yenilmez.”
De Gaulle’ün cevabı ise ders niteliğindedir:
— “Ama yönetilemez de… Bu kadar farklılığı kim idare edebilir ki?”
Bugün dönüp bakınca, bu diyalog sanki bizim kulüpler için yazılmış.
Herkes kendi peynirini savunuyor.
Herkes kendi doğrusunu mutlak gerçek sanıyor.
Ama ortak akıl bir türlü masaya gelmiyor.
Sonuç?
Bitmeyen tartışmalar, kaybolan yıllar, heba olan potansiyel…
⸻
Yazı yayımlandıktan sonra birçok Beşiktaşlı dostumdan aynı mesaj geldi:
“Abi, anlattığın Gençlerbirliği değil… resmen Beşiktaş.”
İtiraz edemedim.
Çünkü manzara tanıdık.
Bir türlü kalıcı başkanlık düzeni kurulamıyor.
Daha Aralık gelmeden şampiyonluk defteri kapanıyor.
Her yeni yönetim çözüm üretmek yerine eskiyi suçlayarak başlıyor.
Enerji hep geriye harcanıyor.
Oysa büyük kulüpler geçmişle kavga ederek değil, geleceği planlayarak ayağa kalkar.
Sürekli enkaz devralanlar, bir süre sonra enkaz üretmeye başlar.
Kısır döngü tam da budur.
⸻
İşte tam bu ruh halindeyken BEGİKAD’ın davetine katıldım.
İlker Bayram’ın ev sahipliğinde iş dünyası ile spor camiasını buluşturan o salonda uzun zamandır görmediğim bir şey vardı:
Umut.
Sohbetler diri, yüzler canlı, hava pozitifti.
Ve gecenin doğal odağı: Fikret Orman.
Salona girdiği andan itibaren oluşan atmosfer ben de bir şeyler hissettirdi..
Konuşmasındaki özgüven, salondaki karşılığı, gördüğü teveccüh…
Açık söyleyeyim:
Bana göre yeni dönemin işaret fişeği Ankara’da yakıldı.
Kendisine de söyledim.
“Adaylık kokusu geliyor” dedim.
Kabul etmese de ben o sürecin içinde olacağını gördüm.
Çünkü bazı geri dönüşler planlanmaz… hissedilir.
Ve o akşam o his fazlasıyla vardı.
⸻
Yıllardır Beşiktaş başkanları için söylediğim bir söz var:
“Rüzgâr taşla ezilmez.”
Beşiktaş’ın karakteri budur.
Baskıyla küçülmez.
Engelle durmaz.
Sıkışınca daha sert eser.
Bu kulübün tarihine damga vuran bütün başkanların ortak özelliği aynıydı:
Karar almak.
Sorumluluk almak.
Öne çıkmak.
Bugün camianın ihtiyacı olan şey de tam olarak bu.
Geçmişi didikleyen değil, geleceği kuran…
Bahane anlatan değil, vizyon koyan…
Tartışma büyüten değil, güven veren…
Bir rüzgâr.
Geçmişte kazandırdığı şampiyonlukların ve Beşiktaş’a modern bir stadın yapımına öncülük etmenin özgüveni var üzerinde. Ama asıl önemlisi, geçen yılların hem başarılarının hem hatalarının muhasebesini yapmış bir lider olgunluğu… Daha sakin, daha tecrübeli, daha kararlı bir Fikret Orman gördüm. Eğer yeniden yola çıkacaksa, temennim nettir.”
Rüzgâr gibi essin.
Durgunluğu dağıtsın.
Beşiktaş’a yeniden istikamet versin.
Çünkü bazı kulüpler için liderlik bir tercih değil, zorunluluktur. Beşiktaş da o kulüplerden biridir. Kara Kartal, tarih boyunca hep rüzgârla uçmuştur..
“Unutulmasın: Rüzgâr taşla ezilmez.”
Ömer Gürsoy/ Fanatik
HABER1903 farkını yaşamak için İNDİR..
vampir fiko beşiktaştan uzak dur