Hacıosmanoğlu affını ister mi?
Cemal Ersen'in Milliyet gazetesindeki köşe yazısı.
Evet, çeyrek asrın en kaliteli ve yetenekli A milli takım kadrosuna sahibiz.
Sahibiz de ne yapıyoruz? Dünya Kupası’na katılma hakkını elde edince geçmişe dair tüm değerleri yerle yeksan edip, günümüz gençlerine “karakter” dersi vermeyen kalkan bir Federasyon Başkanı’nı dinledik.
Dünya Kupası’nda tek puan alıp, hüsranla eve döndük.
Avrupa Uluslar A Ligi’nde sıfır çekiyor, B Ligi’nin yolunu tuttuk.
TFF Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu bir zamanlar “FIFA sıralamasında 26. sıraya çıktık” diye övünüyordu ya.
Haberi var mı bilmiyorum, Belçika yenilgisi sonrası 32. sırayı düştük. Son sekiz maçta tek galibiyet aldık.
Yarın Fransa ile oynayacağız. Kaybedersek gruptan puansız ayrılacağız. Tarihi bir utanç olmaz umarım.
Hatırlatırım; yere göğe sığdıramadığı “Bizim çocuklar” tam 44 yıl sonra 5 resmi maçtan yenilgiyle ayrıldı.
Çıkmaz Sokak
“Rakiplerimiz çok güçlüydü” masalı okuyanlara sözüm; o zaman ne işimiz var A Ligi’nde?
Kuralar çekildiğinde niçin hayal tüccarlığı yaptınız?
Dişimize göre takımlarla alt liglerde çelik çomak oynayalım. Terfi edersek bayram yapıp, milleti kandıralım.
Liyakatsiz yöneticilerle yola çıkarsanız, “çıkmaz sokağa” düşersiniz.
Bu milli takım Türk futbolunun geleceğe dönük beklentileri adına büyük şanstı.
Un vardı, şeker vardı, yağ vardı, lakin mutfakta helva yapacak usta yoktu.
Bu noktada “Futbolun son 40 yılını bana sorun” diyen bir TFF Başkanı çıktı.
İmrenilecek futbol birikimi ve öngörüsü varmış beyefendinin.
Sergen Yalçın’ı A Milli Takım Teknik Direktörü yaparken, “Ayağıyla basket atan adam” nitelemesiyle literatüre geçti. Kızmıyorum, vizyon meselesi.
Belçika maçında zarlar “yek-i dü” geldi.
Fransa’ya dair fikrini bilemem.
“Gele” atarsa tavlayı koltuğunun altına alır mı?
Hiç sanmam. Devir, affını isteme devri!
Türk futbolunun tek derdi milli takımın başarısızlığı değil elbette.
Deveye sormuşlar “Boynun neden eğri?”
Cevap vermiş; “Nerem doğru ki!”
On kişiyle “idare edilen” Hacıosmanoğlu Federasyonu’nun durumu da aynen böyle.
Cemal Ersen Milliyet
Türkiye’deki siyasi ve idari gelenek bir koltuğu,bir makamı ele geçirdikten sonra başarı kriterlerini hiç dikkate almadan ölesiye o koltuk için savaşmak bir daha asla bırakmamak için her türiü rezilliği bile göze almaktır,götün o koltuğu yapıştımı kalkmayacak arkadaş,dünyadaki herhangi bir ülkenin futbol federasyonu başkanı bizim ligteki şaibelerden sonra,Milli takımın dünya kupasından sonra aldığı sonuçlardan sonra yada şu uluslar ligi sonuçlarından sonra kendi takımı almış olsaydı direk istifa ederdi,ahlak meselesi,karakter meselesi,bizdekiler böyle işte al Hacıosmanoğlu’nu vur ötekilere