Tüpraş Stadyumu’nda oynanan her maç, bir sınavdır. Sadece futbolcular için değil; teknik heyet, yönetim ve hatta tribünler için… Kayserispor gibi dirençli, oyunu çirkinleştirmekten çekinmeyen ve fırsat kollayan takımlara karşı oynanan maçlar, Beşiktaş’ın sabrını ölçer. Büyük takım olmanın bedeli de tam burada ortaya çıkar.
Top Beşiktaş’ta kalır, oyun Beşiktaş yarı sahasında değil rakip ceza sahasında oynanır. Ama skor tabelası suskundur. İşte o anlarda tribünlerin homurtusu, sabırsızlıkla karışık bir beklentiye dönüşür. Beşiktaş’ın son yıllarda en çok zorlandığı anlar da tam olarak bunlar değil mi?
Kayserispor cephesine baktığımızda, plan nettir:
Önce savunma, sonra geçiş.
Boş alan, hızlı hücum, tek pozisyon…
Anadolu takımlarının İstanbul deplasmanında yazdığı klasik senaryo.
Beşiktaş ise bu senaryoyu bozmak zorunda olan taraftır. Çünkü bu forma, yalnızca mücadele değil, oyun üstünlüğü de ister. Taraftar, rakibi hataya zorlayan baskıyı, ikinci toplara koşmayı, kaybedilen topun hemen ardından yapılan presi görmek ister.
Bu maçın kilidi, Beşiktaş’ın merkezdeki temposunda gizlidir. Eğer orta saha oyunu hızlandırır, kanatlar cesur oynar ve ceza sahasında çoğalma sağlanırsa Kayserispor’un direnci erimeye mahkûmdur. Aksi hâlde, tek bir kontra bütün emeği boşa çıkarabilir.
Unutulmamalı:
Beşiktaş’ın tarihinde “zor maç” kavramı yoktur.
Sadece kazanılması gereken maçlar vardır.
Ve Kayserispor karşılaşması da onlardan biridir.
Bu tür maçlar şampiyonluk getirmez belki ama hedefe tutunup tutunamayacağını gösterir. Siyah-beyazlılar için mesele üç puandan ibaret değildir; mesele, yeniden bir “Beşiktaş oyunu” inşa edip edemediğidir.
Son düdük çaldığında tribünler “biz bu maçı izledik” mi diyecek, yoksa “biz Beşiktaş’ı izledik” mi?
Asıl skor tabelası işte orada yazacaktır.
Eyüp Yardımcı / duhuliye.com