Beşiktaş için bu maçın adı üç puan değildi. Bu maç, ayağa kalkmak, üzerindeki baskıyı kırmak ve yeniden kendine inanmak demekti. Başakşehir karşısında yaşanacak bir puan kaybı, siyah-beyazlı takımda bir krizin fitilini ateşleyebilirdi. Çünkü Beşiktaş'ın artık kaybedecek puanından çok, kaybedecek psikolojik gücü vardı. Bir kez daha tökezleseydi, tartışmalar büyüyecek, eleştiriler sertleşecek ve takımın üzerindeki baskı dayanılmaz bir noktaya ulaşacaktı. Ama İtalyan teknik adam buna izin vermedi! Şimdi dürüst olalım. Beşiktaş'tan kusursuz bir futbol beklemek gerçekçi değildi. Avrupa maçlarının yükü, yoğun fikstür ve fiziksel yorgunluk takımın üzerine binmiş durumda.. Futbol yalnızca fiziksel güçle oynanmıyor. Bazen zihinsel direnç, taktiksel plandan bile daha önemli hale geliyor. Beşiktaş'ın bu maçta ihtiyacı olan da tam olarak buydu. Beşiktaş mücadele etti, oyun disiplinini korumaya çalıştı ve maçın içinde kaldı. Kolay değildi. Çünkü sahadaki oyuncuların omuzlarında yalnızca rakibin baskısı yoktu; tribünlerin beklentisi, kamuoyunun eleştirisi ve olası bir puan kaybının yaratacağı sonuçlar da vardı. Böyle bir ortamda ayakta kalabilmek başlı başına bir sınavdı. İşte bu sınavın en dikkat çekici anı, İtalyan teknik adamın ikinci yarıda çift forvete dönmesiydi. Bu, sıradan bir oyuncu değişikliği ya da alışılmış bir taktik dokunuş değildi. Bir teknik direktörün maçın gidişatını değiştirmek için aldığı ciddi bir riskti. Çift forvete dönmek, rakip kalede daha fazla tehdit yaratmak anlamına gelirken savunma dengesinden de bazı şeyleri ödün vermeyi gerektirebilirdi. Üstelik böylesine kritik bir karşılaşmada alınacak yanlış bir kararın faturası ağır olabilirdi. Ama o, risk almaktan kaçınmadı. Beşiktaş'ın savunması görevini yaptı, orta sahası direncini korudu. Ve ardından Oh sahneye çıktı! O gol, sadece ağlarla buluşan bir top değildi. Beşiktaş'ın üzerindeki baskının bir bölümünü alıp götüren, oyunculara derin bir nefes aldıran, tribünlerdeki endişeyi sevince dönüştüren bir andı.
Murat Özbostan Sabah